schaeldêêl

schael- schaoldêêl enz.1) plank gezaagd van de buitenkant v. d. stam: m.m. W. (Njoos.; Amd.; Ok.; Grij.; Dob.; Wkp.; Ztl.; Bgk.); Z.B. (Wolf.; Ha.; Hkz.; Bld.; Odl.; Kpl.; ler.; Kn.); T. (Anl.; Po.); Phi. Sch.-D. (Zr.; Dsr.; Elm.; Rns.; Ng.; No.; Otl.); Z.V.W.; L.v. Ax.; G. (Gdr.); Ofl. (Azn.).
Zie:
schabbe 2.
schaele (2.)
schaolstik.
1) plaats. vorm zie
dêêl 2.