| jóóe |
- smalle strook grond die tijdens het spitten ontstaat tussen het gespitte en het ongespitte land en die dus steeds opschuift, geg. dr. Wmd. Aant.: de ruimere betekenis is die van een smalle strook land, die één veldarbeider voor
z'n rekening neemt bijvoorbeeld bij het wie:en, juun optrokke, etc, bestaand uit
een aantal rijen gewas. Vgl. jööe, WZD 386b. Zie: veur(e), spitgleuve, gat, rieme, overbluufsel, gruppe, groepe,
reke.
- eenheid van verrichte arbeid bij de uienoogst, geg. d. Smd. Zie: schoofje.
Uitdr: Wat bin jie toch vroeg uut de kerreke vanaeven ? Ja vaoder, d'n doom'-nie ao ma 'n kort jööitje in weinig
vuulte: Nwk. Zu me nog een jóóetje doe voo d'n eten?: T; Phi: SchD; GOfl.
- het land, de akker, in de uitdr. hie gae nog naer 't jöötje of: hij gaat nog naar het land.
synoniem(en):
jööe,jóóetje,jöói
|
